Καραγκιόζης and son...

Χθες το βράδυ ήμουν σε μια παράσταση Καραγκιόζη μαζί με το γιό μου. Τον παρακολουθούσα δίπλα μου να γελά και να χαίρεται, να χοροπηδά με χαρά, να συμμετέχει... Να φωνάζει στον Καραγκιόζη να προσέχει το φίδι...ανέμελος, χαρούμενος...

Ο χώρος ηταν η αυλή του παραρτήματος της Εθνικής Πινακοθήκης, αλλά δεν ήθελε και πολλή φαντασία για να να νιώσει κανείς πως είμασταν στην πλατεία κάποιου χωριού, ακόμη και πολλά χρόνια πίσω...

Ομολογώ υπήρξα και εγώ στο παρελθόν προκατειλλημένος απέναντι στις παραστάσεις Καραγκιόζη...κάτι ΄παλιό" πως να σταθεί καμιά φορά μπροστά στο "καινούριο"? (και εννοώ την τηλεόραση και τα βιντεοπαιχνιδια...) Ίσως έφταιξε και ότι είδα κάποια "πρόχειρη" παράσταση μικρός και κακοχαρακτήρισα το είδος...

Να όμως που μπορεί να σταθεί μια χαρά...και οχι μόνο...

Και με έβαλε σε σκέψεις...

Μέσα στον κυκεώνα όσων συμβαίνουν αυτές τις μέρες, ο Καραγκιόζης μου φάνηκε σαν ένα ενδιαφέρον και υπέροχο σημείο αναφοράς, ένα σύμβολο.

Πριν την παράσταση ενας απο την ομάδα, μας είπε δυο λόγια...μου μεινε το οτι ο Καραγκιόζης θεωρείται σύμβολο του αγώνα ενάντια στον καταπατητή, στην εξουσία...
Ο Καραγκιόζης μάχεται ενάντια στον καταραμενο οφι με όποιο τρόπο μπορεί, ακόμη και με τη σούπερ πορδή (εκεί τα παιδια γέλασαν με την καρδιά τους!)

Ο Καραγκιόζης είναι λίγο πονηρός, είναι και λίγο κουτός, ρίχνει και καρπαζιές στα παιδιά του (αλήθεια πόσο μη politically correct πια αυτό...άλλε εποχές, αλλα δεδομένα...) Είναι όμως καλός και καταφερτζής... Έχει ελαττώματα! Ποιός άνθρωπος δεν έχει....

Ο Καραγκιόζης είναι Έλληνας αλλά είναι και Τούρκος...και μπορει να ειναι και λιγο Κινέζος... οι καταβολές του θέατρου σκιών είναι από την Κίνα μέσω της Ανατολής. Όπως όμως και στη ζωή την ίδια, δεν ειναι τόσο η αφετηρία η ο τερματισμός που έχουν σημασια, όσο το ταξίδι. Ο Καραγκιόζης φτάνει σε μας έχοντας μαζέψει στοιχεία από διάφορους πολιτισμούς αλλά και  απο τη ζωή την ίδια...

Τη ζωη που είναι αυτο ακριβώς που έχουμε μεταξύ μας κοινό...όλα όσα μας χωρίζουν είναι πολύ δεύτερα...άλλα που κάποιοι αρνούνται πεισματικά να το καταλάβουν...

Δεν είμαστε όλοι λοιπόν λίγο Καραγκιόζηδες?

Ο Καραγκιοζης είναι πατέρας.

Ο Καραγκιόζης είναι άνθρωπος.

Ο Καραγκιόζης είμαστε εμείς.

Εγώ είμαι ένας Καραγκιόζης.

Και είμαι περήφανος για αυτό.

Δείτε λίγο και τα σχόλια κάτω απο το βίντεο στο youtube...τυχαία το βρήκα..

Alone again or

Το Σεπτέμβριο του 2010 βρέθηκα σε ένα διαδικτυακό φόρουμ να ανοίγω ένα θέμα για το πως παρότι 5 χρόνια χωρισμένος και μάλιστα ξαναπαντρεμένος και σε ένα πολύ ευτυχισμένο γάμο, μου συνέβαινε το εξής περίεργο: Αν με ρώταγε κανείς τι είμαι, η αυθόρμητη μου απάντηση θα ήταν χωρισμένος...

Και αναρωτιόμουν γιατί να συμβαίνει αυτό...

Ε λοιπόν τωρα ξέρω...

Πως λέμε Αγιος Πέτρος?  Τον Προφήτη Πέτρο τον ξέρετε? Αυτός είμαι εγώ...και το "για κάποιο περίεργο λόγω νιώθω χωρισμένος" ήταν μάλλον η πρώτη μου προφητεία...

Πριν βιαστείτε να αρπάξετε το τηλέφωνο, όχι δεν ξέρω να σας πω πως και πότε θα πεθάνετε, τι νούμερα κερδίζουν στο τζόκερ και αν θα έχουμε κυβέρνηση ΧΑ του χρόνου... (κοντεύουμε έτσι κι αλλιώς να έχουμε τώρα...)

Χωρισμένος λοιπόν και πάλι. 

Single dad once again!! και τώρα με τρια παιδιά...2 από τον πρώτο κι 1 από το δεύτερο... Ο προγραμματισμός των ωρών και ημερών που περνάω με τα απιδια (το λάθος το αφήνω διότι όταν βιαζεσαι η λέξη παιδια γράφεται απιδιά και αυτό είναι ΑΠΟΛΥΤΑ κατανοητό! Κάποιοι θα συμφωνήσουν είμαι σίγουρος...) 

Μετακόμισα, άφησα μούσι και μουστάκι, σκεφτομαι να κανω και τατουάζ αλλά πολύ midlife crisis βρωμαει ρε απιδί μου αυτό, και τι στο διάολο τατουαζ να κάνω με τόση τρίχα?

Σκέφτηκα να κάνω μια αρκούδα στον ώμο και να ξυρίσω το περίγραμμα, έτσι για να έχει ενδιαφέρον... (Ναιιιιι,... έχω τρίχες και στον ώμο...)

Λοιπόν...

Τι καλά...οι μέρες περνούν κάπως έτσι...δουλειά, επιστροφή στο σπίτι (ανευ παιδιών), ησυχια...περισσότερη από ότι έχω συνηθίσει...μου λειπει η φασαρία της οικογένειας, και μου λείπει πολύ το να έχω να φροντίζω κάποιον...όλοι ξέρουν πόσο μου αρέσει το μαγείρεμα και το ζύμωμα, ψωμί κλπ αλλά το να τα κάνεις μόνος σου για να τα φας μόνος σου, το βρίσκω πρoς το παρόν άσκοπο...

Τις μέρες που επιστρέφω σπίτι με τα απιδιά είναι συνήθως αγχωτικά αργοπορημένα όλα, άντε να κάνουμε καμια δουγειά, να μαγειρέψουμε, να τα βάλω για ύπνο...να γλυτώσω από την ακατάπαυστη πάρλα (μα τι μου ήρθε να κανω δυο Υδροχόους παιδιά?) Αλλά έχει πλάκα...το σπιτι ζωντανεύει αν μη τι αλλο...

Σήμερα πήγαμε για φαγητό με την No2 daughter...

-Μπαμπαααά? πως γνώρισες τη μαμά γιατί έχω μπερδευτει...

-Εεεε να παιδί μου η κουμπάρα μας γούσταρε τον κουμπάρο, τα φτιάξανε και μας έψησαν κι εμας να τα φτιάξουμε κι εμείς.

-Αχ τι ωραία!! και πως έγινε ακριβώς?

-Εεε την πρώτη φορά που είδα τη μαμά σου ήταν τύφλα...δεν το θυμάται καν...μετά γνωριστήκαμε, κάναμε παρέα, και ένα βράδυ χορέψαμε όλη νύχτα σε ένα κλαμπ που δεν υπάρχει πια και ερωτευτήκαμε...

-Αααααχχχ τι ωραία!!! Και της έγραψες CD? 

-Μικρή μου δεν υπήρχαν CD τότε...

- (Σοκ) κασέτες? (με κάτι το αόριστο στο βλέμμα...)

-Ναι

-Καλα και πως γράφατε μουσική από το κομπιούτερ στις κασσέτες?

-δεν γράφαμε από κομπιούτερ, από δίσκους γράφαμε! Και δεν είχαμε και κομπιούτερ!

-Και πως κατεβάζατε μουσική από το ίντερνετ?

-δεν υπήρχε ιντερνετ...

-Πωπωωωωω...τηλεόραση είχατε?

-Είχαμε.

-ασπρόμαυρη πάω στοίχημα...

-Όχι, έγχρωμη!!

-Ρε μπαμπά αυτό είναι άδικο!!!

-Τι είναι άδικο?

-εσείς ζήσατε τόσες εξελίξεις. στη ζωή σας άλλαξαν τόσα...είδατε τον ερχομό των κομπιούτερ, του ιντερνετ, των CD, του MP3, των smartphones.... εμενα όλα αυτά μου σερβιρίστηκαν έτοιμα, στο πιάτο... Τι θα έχω να λέω εγώ?

- (μούγγα)

- Αααα! ξερω!! Εμείς θα λέω είμασταν η γενια που προλάβαμε να δούμε να βάζουν πετρέλαιο για θέρμανση... 

αυτά από την single dad land...

Σας χαιρετώ με ένα τραγουδάκι, είναι το title song του νέου μου blog...